Η Μόσχα περιορίζεται σε τυπικές δηλώσεις συμπάθειας.
Η απουσία της Ρωσίας από την επιχειρησιακή «καρδιά» της κρίσης στη Βενεζουέλα, μετά τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε τη χώρα δεν αποτελεί απλώς μια ανθρωπιστική λεπτομέρεια.
Για πολλούς αναλυτές, συνιστά ένα ψυχρό γεωπολιτικό μήνυμα για το πώς έχουν ανατραπεί οι ισορροπίες στην αμερικανική ήπειρο.
Ενώ η διεθνής κοινότητα κινητοποιείται μαζικά, η Μόσχα περιορίζεται σε τυπικές δηλώσεις συμπάθειας.
Το Κρεμλίνο εξέφρασε συλλυπητήρια και το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας έκανε λόγο για «διερεύνηση δυνατοτήτων ανθρωπιστικής βοήθειας».
Στην πράξη όμως, ούτε διασώστες ούτε εξοπλισμός έχουν φτάσει ακόμη στη Βενεζουέλα.
Αντίθετα, οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχείρηση διάσωσης.
Η Ουάσινγκτον έχει διαθέσει 320 εκατ. δολάρια, ενώ έχουν αναπτυχθεί πάνω από 900 στρατιώτες στη χώρα, μαζί με μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου MQ-9 Reaper για αναζήτηση επιζώντων και χαρτογράφηση καταστροφών.
Παράλληλα, περισσότερες από 24 χώρες, μεταξύ των οποίων η Κούβα, το Ιράν, η Κίνα, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Γερμανία, έχουν αποστείλει ομάδες διάσωσης και ιατρικό υλικό, δημιουργώντας μια πρωτοφανή πολυεθνική επιχείρηση στο έδαφος της Βενεζουέλας.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον ανοιχτά είναι γιατί η Ρωσία δεν συμμετέχει ενεργά. Σύμφωνα με ρωσικές πηγές, η εξήγηση είναι απλή: το Καράκας δεν έχει υποβάλει επίσημο αίτημα για επείγουσα συνδρομή μέσω του Υπουργείου Εκτάκτων Αναγκών.
Ωστόσο, η πραγματικότητα φαίνεται πιο σύνθετη.
Μετά την πολιτική αναδιάταξη στη χώρα και την άνοδο της προσωρινής κυβέρνησης υπό την Delcy Rodriguez, η οποία φέρεται να λειτουργεί σε στενό συντονισμό με την Ουάσινγκτον, η Βενεζουέλα έχει στραφεί πλήρως προς τη Δύση.
Η νέα ισορροπία ισχύος φαίνεται να έχει καταστήσει τη ρωσική παρουσία πολιτικά «ανεπιθύμητη», τουλάχιστον σε επιχειρησιακό επίπεδο.
Το πετρέλαιο και το «παγωμένο» ρωσικό κεφάλαιο
Η ένταση δεν περιορίζεται στο ανθρωπιστικό πεδίο.
Στον πυρήνα βρίσκεται και η ενεργειακή διάσταση.
Η Roszarubezhneft, η οποία ελέγχει συμμετοχές σε κρίσιμα κοιτάσματα της Βενεζουέλας μέσω κοινοπραξιών με την PDVSA (Petromonagas, Petroperija, Boqueron, Petromiranda και Petrovictoria), διατηρεί τυπικά την ιδιοκτησία, αλλά όχι την επιχειρησιακή δυνατότητα εκμετάλλευσης.
Η Μόσχα υποστηρίζει ότι τα περιουσιακά αυτά στοιχεία αποκτήθηκαν νόμιμα και παραμένουν ρωσικής κυριαρχίας.
Ωστόσο, οι αμερικανικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν τον Φεβρουάριο απαγορεύουν κάθε νέα ενεργειακή συνεργασία με ρωσικές οντότητες στη Βενεζουέλα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο: η Ρωσία διατηρεί μετοχική παρουσία, αλλά δεν μπορεί να εξορύξει, να μεταφέρει ή να εμπορευθεί πετρέλαιο από τη Ζώνη του Orinoko.
Υπολογίζεται ότι περίπου 17 δισ. δολάρια ρωσικών επενδύσεων παραμένουν «παγωμένα» σε μια περιοχή που ουσιαστικά λειτουργεί υπό αμερικανική επιρροή.
Η υπόθεση της Βενεζουέλας αναδεικνύει ένα σκληρό μάθημα για τη Μόσχα: η πολιτική επιρροή χωρίς επιχειρησιακή πρόσβαση έχει περιορισμένη αξία.
Η σταδιακή απομάκρυνση από έναν στρατηγικό εταίρο, ο οποίος πλέον ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ, δημιουργεί ένα νέο τοπίο στο οποίο η Ρωσία φαίνεται να χάνει έδαφος – όχι μόνο διπλωματικά, αλλά και οικονομικά.
Και αν κάτι υπενθυμίζει αυτή η κρίση, είναι πως στη γεωπολιτική σκακιέρα της Λατινικής Αμερικής, οι συμμαχίες δεν είναι ποτέ σταθερές – και οι επενδύσεις μπορούν να μετατραπούν σε «παγωμένα περιουσιακά στοιχεία» μέσα σε λίγους μήνες.
www.bankingnews.gr
Για πολλούς αναλυτές, συνιστά ένα ψυχρό γεωπολιτικό μήνυμα για το πώς έχουν ανατραπεί οι ισορροπίες στην αμερικανική ήπειρο.
Ενώ η διεθνής κοινότητα κινητοποιείται μαζικά, η Μόσχα περιορίζεται σε τυπικές δηλώσεις συμπάθειας.
Το Κρεμλίνο εξέφρασε συλλυπητήρια και το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας έκανε λόγο για «διερεύνηση δυνατοτήτων ανθρωπιστικής βοήθειας».
Στην πράξη όμως, ούτε διασώστες ούτε εξοπλισμός έχουν φτάσει ακόμη στη Βενεζουέλα.
Αντίθετα, οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχείρηση διάσωσης.
Η Ουάσινγκτον έχει διαθέσει 320 εκατ. δολάρια, ενώ έχουν αναπτυχθεί πάνω από 900 στρατιώτες στη χώρα, μαζί με μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου MQ-9 Reaper για αναζήτηση επιζώντων και χαρτογράφηση καταστροφών.
Παράλληλα, περισσότερες από 24 χώρες, μεταξύ των οποίων η Κούβα, το Ιράν, η Κίνα, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Γερμανία, έχουν αποστείλει ομάδες διάσωσης και ιατρικό υλικό, δημιουργώντας μια πρωτοφανή πολυεθνική επιχείρηση στο έδαφος της Βενεζουέλας.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον ανοιχτά είναι γιατί η Ρωσία δεν συμμετέχει ενεργά. Σύμφωνα με ρωσικές πηγές, η εξήγηση είναι απλή: το Καράκας δεν έχει υποβάλει επίσημο αίτημα για επείγουσα συνδρομή μέσω του Υπουργείου Εκτάκτων Αναγκών.
Ωστόσο, η πραγματικότητα φαίνεται πιο σύνθετη.
Μετά την πολιτική αναδιάταξη στη χώρα και την άνοδο της προσωρινής κυβέρνησης υπό την Delcy Rodriguez, η οποία φέρεται να λειτουργεί σε στενό συντονισμό με την Ουάσινγκτον, η Βενεζουέλα έχει στραφεί πλήρως προς τη Δύση.
Η νέα ισορροπία ισχύος φαίνεται να έχει καταστήσει τη ρωσική παρουσία πολιτικά «ανεπιθύμητη», τουλάχιστον σε επιχειρησιακό επίπεδο.
Το πετρέλαιο και το «παγωμένο» ρωσικό κεφάλαιο
Η ένταση δεν περιορίζεται στο ανθρωπιστικό πεδίο.
Στον πυρήνα βρίσκεται και η ενεργειακή διάσταση.
Η Roszarubezhneft, η οποία ελέγχει συμμετοχές σε κρίσιμα κοιτάσματα της Βενεζουέλας μέσω κοινοπραξιών με την PDVSA (Petromonagas, Petroperija, Boqueron, Petromiranda και Petrovictoria), διατηρεί τυπικά την ιδιοκτησία, αλλά όχι την επιχειρησιακή δυνατότητα εκμετάλλευσης.
Η Μόσχα υποστηρίζει ότι τα περιουσιακά αυτά στοιχεία αποκτήθηκαν νόμιμα και παραμένουν ρωσικής κυριαρχίας.
Ωστόσο, οι αμερικανικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν τον Φεβρουάριο απαγορεύουν κάθε νέα ενεργειακή συνεργασία με ρωσικές οντότητες στη Βενεζουέλα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο: η Ρωσία διατηρεί μετοχική παρουσία, αλλά δεν μπορεί να εξορύξει, να μεταφέρει ή να εμπορευθεί πετρέλαιο από τη Ζώνη του Orinoko.
Υπολογίζεται ότι περίπου 17 δισ. δολάρια ρωσικών επενδύσεων παραμένουν «παγωμένα» σε μια περιοχή που ουσιαστικά λειτουργεί υπό αμερικανική επιρροή.
Η υπόθεση της Βενεζουέλας αναδεικνύει ένα σκληρό μάθημα για τη Μόσχα: η πολιτική επιρροή χωρίς επιχειρησιακή πρόσβαση έχει περιορισμένη αξία.
Η σταδιακή απομάκρυνση από έναν στρατηγικό εταίρο, ο οποίος πλέον ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ, δημιουργεί ένα νέο τοπίο στο οποίο η Ρωσία φαίνεται να χάνει έδαφος – όχι μόνο διπλωματικά, αλλά και οικονομικά.
Και αν κάτι υπενθυμίζει αυτή η κρίση, είναι πως στη γεωπολιτική σκακιέρα της Λατινικής Αμερικής, οι συμμαχίες δεν είναι ποτέ σταθερές – και οι επενδύσεις μπορούν να μετατραπούν σε «παγωμένα περιουσιακά στοιχεία» μέσα σε λίγους μήνες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών